Ριζαρείτης ο πρώτος Επίσκοπος που χειροτονήθηκε στη Σμύρνη μετά το 1922

^Back To Top

logo

kyrillos-7Μεγάλες στιγμές για την ορθοδοξία και τον Ελληνισμό έζησε η Σμύρνη την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, καθώς έγινε η πρώτη από το 1922 χειροτονία και μάλιστα Επισκόπου, του Ερυθρών Κυρίλλου, Ριζαρείτη, με καταγωγή από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας. Η χειροτονία τελέστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, συλλειτουργούντων και συμπροσευχομένων πολλών Ιεραρχών και κληρικών παρουσία πολλών Ελλήνων που ταξίδεψαν τόσο από την Λέσβο και τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου, όσο και από την υπόλοιπη Ελλάδα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μίλησε με συγκίνηση  στην τελετή της χειροτονίας: «Προκαλεί συγκίνηση και θαυμασμό η πλούσια καρποφορία των προσπαθειών σου για τη σύναξη και τη διαποίμανση των ορθοδόξων πιστών, την οργάνωση της λατρευτικής ζωής για τη διάσωση και ανάδειξη της πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς του Γένους, και τι καλές σχέσεις με τις αρχές και τους λοιπούς κατοίκους της περιοχής», είπε απευθυνόμενος προς τον κ. Κύριλλο ο Οικουμενικός  Πατριάρχης και συνέχισε λέγοντας: «Σήμερα καθίστασαι Επίσκοπος Ερυθρών, της παλαιάς επισκοπής της Ι.Μ. Εφέσου της Ιωνίας, της ευλογημένης γης όπου είναι νωπά τα ίχνη των βημάτων των Αγίων, ζωντανή η θυσία των στεφανηφόρων Μαρτύρων και ανεξίτηλη η παρουσία των εν Χριστώ και κατά Χριστόν βιωσάντων αναρίθμητων τέκνων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας».
Ο νέος Επίσκοπος Ερυθρών Κύριλλος φανερά συγκινημένος, αμέσως μετά την χειροτονία του δήλωσε: «Αυτό που ζούμε εδώ στη Σμύρνη είναι ένα θαύμα. Ποιος θα περίμενε πριν από μερικά χρόνια σήμερα να ενθρονίζουμε Μητροπολίτη, τον Επίσκοπο Ερυθρών, να έχουμε αυτόν τον Ναό, τις εκατοντάδες των προσκυνητών, να βλέπουμε ότι γεννιέται μια καινούρια φλόγα. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που μοιράζομαι αυτή τη μέρα με όλους και ιδιαίτερα με τους Μυτιληνιούς και θα ήθελα να τους ευχαριστήσω που όλα αυτά τα χρόνια στάθηκαν κοντά μου και στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Μυτιλήνης να υποβάλλω μετάνοια και τα σέβη μου και στους πατέρες όλους στη Μυτιλήνη και να παρακαλέσω όλους να προσεύχονται για μας, γιατί εδώ θα πρέπει να είμαστε πάνω από τους εαυτούς μας και έξω από τα προσωπικά μας για να μπορέσουμε να πετύχουμε στην διακονία. Είναι η  πέμπτη ζωντανή Μητρόπολη του Πατριαρχείου με ποίμνιο και μάλιστα η πρώτη με πολυεθνικό ποίμνιο. Για να διακονεί όλους αυτός ο λαός του Θεού θα πρέπει να έχει μέσα του το Χριστό και πάνω από όλα να έχουμε στήριγμα τον Πατριάρχη μας για να μας κατευθύνει και να έχουμε επιτυχίες».
Στη τελετή χειροτόνησης του Επισκόπου Ερυθρών Κύριλλου την Ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησαν ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης και ο υφυπουργός παρά το Πρωθυπουργό Τέρενς Κουίκ, ενώ συμμετείχαν ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Ανδρέας Μιχαηλίδης και Νίνα Κασιμάτη, της ΝΔ Χαράλαμπος Αθανασίου και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Κώστας Σκανδαλίδης. Ακόμη παρέστησαν, ο Δήμαρχος Χίου Μανώλης Βουρνούς, ο Αντιπεριφερειάρχης Σταμάτης Κάρμαντζης, αυτοδιοικητικοί από τα νησιά,  πλήθος πιστών απόγονοι των Σμυρνιών, εκπρόσωποι μικρασιατικών σωματείων, φορείς της αυτοδιοίκησης από όλη την Ελλάδα καθώς και πολλοί Μυτιληνιοί συμπατριώτες του Κύριλλου ταξίδεψαν στη Σμύρνη και παρακολούθησαν με συγκίνηση του χειροτονία του νέου Επισκόπου Ερυθρών.

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Επίσκοπος Κύριλλος Συκής γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1963.
Βαφτίστηκε Ιωάννης και μαζί με το μεγαλύτερο αδερφό του, το Στρατή, και τη μικρότερη αδερφή του, την Παναγιώτα, ήταν τα τρία παιδιά του Γρηγόρη και της Κατερίνας Συκή, από την Αγιάσο.
Η οικογένειά τους, καταγόταν από το Αϊβαλί και είχε περάσει στη Λέσβο λίγο πριν την καταστροφή του 1922, με μέριμνα του παππού του, που φρόντισε να φύγουν για να προλάβουν τις εξελίξεις, αφού επέστρεψε τραυματισμένος από τις μάχες.
Ο μικρός Γιάννης γεννήθηκε στους Λάμπου Μύλους, όπου έμεναν οι γονείς του από τότε που παντρεύτηκαν.
Εκεί έζησε και τα παιδικά του χρόνια και πήγε στο Δημοτικό, μέχρι την ηλικία των 11,5 χρονών, που έκλεισε το σχολείο τους και οι μαθητές αναγκάζονταν να πηγαίνουν μέχρι τα Κεραμειά είτε με αυτοκίνητο, είτε με τα πόδια.
Η σχέση του με την εκκλησία, ήταν ιδιαίτερη από πολύ μικρή ηλικία, χωρίς μάλιστα να μεγαλώνει σε εκκλησιαστικό οικογενειακό περιβάλλον, με εξαίρεση την παράδοση που ήθελε το πατρικό όνομα της μητέρας του, Παπαπορφυρίου, να προέρχεται από κάποιον ιερομόναχο του Αϊβαλιού, που λεγόταν Πορφύριος.
Τελειώνοντας το Δημοτικό, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης, από τους πρώτους μάλιστα στο νησί. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, όμως, ήταν δύσκολη.
Ο πατέρας του είχε παραιτηθεί από τη δουλειά του αγροφύλακα, όταν του ζήτησαν να μηνύσει κάποιον και η συνείδησή του δεν του επέτρεψε να το κάνει.
Από τότε, η οικογένεια ασχολήθηκε με τα πρόβατα. Και επειδή ο μεγαλύτερος αδερφός του, ήταν ήδη στις τελευταίες τάξεις τις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει και ο ίδιος.
Η απόφαση που πάρθηκε τελικά εκείνο το καλοκαίρι, ήταν πως ο Γιάννης θα έμενε στο χωριό και θα βοηθούσε στα ζώα.
Ανατράπηκε, όμως, όταν μεσολάβησε ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Ιάκωβος Κλεομβρότου, που τον επισκέφτηκε και όταν σιγουρεύτηκε πως ο μικρός ήθελε να γίνει ιερέας, του υποσχέθηκε πως θα τον έστελνε ο ίδιος σε μια εκκλησιαστική σχολή.

Στη Ριζάρειο…
Ο Γιάννης Συκής μπήκε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή της Αθήνας, με υποτροφία, έχοντας επιλεγεί από το διοικητικό συμβούλιο.
Η σχολή τότε ήταν επταετής: τρία χρόνια το Γυμνάσιο, τρία το Λύκειο και στην 7η γίνονταν τα θεολογικά μαθήματα. Η αλλαγή μεγάλη, για το μικρό Γιάννη. Και η σχολή τότε ήταν …«στρατιωτική».
Εγερτήριο στις 6 το πρωί, 20΄ να ετοιμαστούν για τη σχολή και τον όρθρο, μετά πρωινό, μετά μελέτη περίπου μισής ώρας και μετά κανονικά μαθήματα, μέχρι το μεσημέρι.
Οι μαθητές ήταν οικότροφοι και έβγαιναν μια φορά το μήνα, κάθε Κυριακή μετά τη λειτουργία, μέχρι τις 7 το απόγευμα, με την προϋπόθεση ότι θα τους έπαιρνε και θα τους επέστρεφε κάποιος ορισμένος ως κηδεμόνας τους.
Μετά τα τρία πρώτα χρόνια, η υπόλοιπη οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει κι αυτή στην Αθήνα, αφού δυσκολεύτηκε ακόμη περισσότερο οικονομικά.
Ο Γιάννης αναγκάζεται να διακόψει τη σχολή, για να δουλέψει ως βοηθός σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Ιωνία.
Με πίεση όμως του Μητροπολίτη της Μυτιλήνης και των καθηγητών του, τον επόμενο χρόνο μπήκε με εξετάσεις και στο Λύκειο, βγαίνοντας πλέον τακτικά, αφού παράλληλα δούλευε.

Φοιτητής στη Θεολογική
Ήρθαν όμως και τα φοιτητικά τα χρόνια. Τελειώνοντας τη Ριζάρειο Σχολή κανονικά, ο Γιάννης Συκής δίνει πανελλήνιες εξετάσεις για τη Θεολογική Σχολή και περνάει στο Τμήμα Ποιμαντικής στην Αθήνα.
Παρόλο που είχε πλέον την απόλυτη ελευθερία που του έλειπε νωρίτερα, έπρεπε και πάλι να δουλεύει παράλληλα, βοηθώντας κι αυτός τον αδερφό του, που ήταν στην Αμερική και σπούδαζε, για να γίνει πιλότος.
Το Πανεπιστήμιο το τελείωσε το 1988, δουλεύοντας παράλληλα. Την επόμενη σχολική χρονιά, διδάσκει στο ιδιωτικό σχολείο του «Γείτονα», στην Παλλήνη.
Το 1990, του διαγνώστηκε μια ασθένεια. Εγχειρίστηκε και στη συνέχεια βρέθηκε στη Μυτιλήνη, έπειτα από πρόσκληση του Μητροπολίτη Ιάκωβου Φραντζή, να ασκήσει το λειτούργημά του στην Αγιάσο και μετά από συμβουλή και των γιατρών του, που του είχαν συστήσει ανάπαυση.
Τον Σεπτέμβριο του ΄90 χειροτονείται μοναχός στο Μοναστήρι του Υψηλού, από μοναχούς του Αγίου Όρους, όπου πήγαινε τακτικά στο κελί του Αγίου Νικολάου του Χαλκιά, παίρνοντας πλέον το όνομα Κύριλλος. Ανήμερα του Σταυρού, γίνεται διάκος και του απονέμεται το οφίκιο του ιεροκήρυκα. Το Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, γίνεται παπάς και αρχιμανδρίτης και τοποθετείται υπεύθυνος του προσκυνήματος της Αγιάσου, ενώ τον ίδιο χρόνο τού απονέμεται το οφίκιο του πνευματικού και ορίζεται ηγούμενος της Μονής Πιθαρίου.
Τρία χρόνια έμεινε στην Αγιάσο, τα πρώτα χρόνια της ιερατικής του ζωής, όμορφα αλλά και δύσκολα παράλληλα, αφού είχε μετεγχειρητικά προβλήματα και κανένα δικό του άνθρωπο εδώ τον πρώτο καιρό. Ήταν όμως και μια περίοδος πολύ δημιουργική, αφού συνέβαλε στη δημιουργία μιας σειράς ομάδων με παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου για διάφορα κοινωνικά ζητήματα.
Το 1993, μετατίθεται στο Πλωμάρι. Παράλληλα, συνεχίζει να μετακινείται στην Ερεσό και τον Αϊ Στράτη. Η τοπική κοινωνία ήταν δεκτική και ο ίδιος κατάφερε να ιδρύσει ένα Χριστιανικό Κέντρο, μέχρι που κάηκε με εμπρηστική ενέργεια, μαζί με αυτό και όλα τα προσωπικά του αντικείμενα.

Η σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Η σχέση του π. Κύριλλου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται, γίνεται όλο και πιο έντονη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τού ζητά να αναλάβει τη διακονία της Μικράς Ασίας και το 2001 τού απονείμει το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου. Έτσι, δυναμώνει και η σχέση του με τη Μικρά Ασία, αφού ο π. Κύριλλος συνοδεύει τον Πατριάρχη σε διάφορα ταξίδια του. Παράλληλα, δένεται και με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου πηγαίνει συχνά.
Έχει ήδη προηγηθεί η συμμετοχή του στις αποστολές της Μητρόπολης στη Σερβία το 1999, αμέσως μετά το βομβαρδισμό, αλλά και στην Τουρκία, μετά το μεγάλο σεισμό με τους χιλιάδες νεκρούς, ξεκινώντας μια μεγάλη προσπάθεια βοήθειας στις περιοχές που είχαν πληγεί. Η λειτουργία στα Μοσχονήσια το 1999, ήταν, όπως λέει, από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του.
Ο νέος Επίσκοπος Ερυθρών, εξάλλου, τα τελευταία χρόνια που το Οικουμενικό Πατριαρχείο του εμπιστεύθηκε την διακονία της περιοχής της Σμύρνης ήταν αυτός που με τις άοκνες προσπάθειές του και το ανύστακτο ενδιαφέρον του συνέβαλε στην αναγέννηση της τοπικής ορθόδοξης κοινότητας στην καρδιά της Σμύρνης!

 

Για φωτο του άρθρου πατείστε ΕΔΩ

Αναζήτηση

Τυχαία εικόνα

20160121_194108.jpg

Πρωτοσέλιδα