Ύστατος χαιρετισμός στον αγαπημένο μας δάσκαλο

^Back To Top

logo

Στις 4 Ιανουαρίου και ώρα 1 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Λεβίδι Αρκαδίας, πραγματοποιήθηκε η εξόδιος ακολουθία του αγαπημένου μας δάσκαλου Κώστα Παπασωτηρίου. Με αμέτρητη θλίψη και δάκρυα στα μάτια, συγγενείς, φίλοι, μαθητές του, και πολλοί συγχωριανοί του, αποχαιρέτησαν για τελευταία φορά αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο.
Στην εξόδιο ακολουθία χοροστάτησαν οι Ριζαρείτες Ιερείς π. Βασίλειος Καραχάλιος, Ιερέας στο Παρθένι Τρίπολης, π. Νικόλαος Ντάβος από Βυτίνα Αρκαδίας, οι Ιερείς π. Δημήτριος Κορρές και π. Κυριάκος Λατσώνας, ιερέας στη Νεστάνη Τρίπολης, οι οποίοι προέρχονται από την Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου, ο Ιερέας του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Λεβιδίου π. Αριστ. Ντάβος και ο π. Ιωάννης Πανουτσόπουλος, Ιερέας του Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου Λεβιδίου.
Από το Δ.Σ. της Ε.Α.Ρ.Ε.Σ. παρέστησαν τα μέλη Παναγιώτης Πανόπουλος και Κώστας Κατσινούλας. Στεφάνια κατατέθηκαν εκ μέρους της Ε.Α.Ρ.Ε.Σ. και της Ριζαρείου εκκλησιαστικής Σχολής.
Επικήδειο λόγο εκφώνησε για λογαριασμό της Ε.Α.Ρ.Ε.Σ. ο Ριζαρείτης κ. Δημήτριος Κυριακόπουλος, αφού ο πρόεδρος κ. Δημήτρης Καβρουλάκης και προσωπικός φίλος του εκλιπόντος, απουσίαζε στο εξωτερικό. Απέστειλε όμως τον επικήδειο λόγο που εκφωνήθηκε και ο οποίος έχει ως εξής:

Αγαπημένε και σεβαστέ μας δάσκαλε Κώστα Παπασωτηρίου
Βαρύ και δύσκολο καθήκον ο ύστατος χαιρετισμός αγαπημένε μας δάσκαλε, που δικαίως από σήμερα κατατάσσεσαι στους μεγάλους εκλιπόντες δασκάλους της Ριζαρείου, που με τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία τους έγραψαν ιστορία και άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στην εξέλιξη των ιεροσπουδαστών της.
Έχω τη θλιβερή τιμή, να σε αποχαιρετήσω εκ μέρους της Ένωσης των Αποφοίτων της Ρ.Ε.Σ και του Προέδρου της Δημήτρη Καβρουλάκη, που η συγκυρία τον έφερε να βρίσκεται εκτός Ελλάδος και δεν μπορεί να αποτίσει και με την προσωπική του παρουσία τον ύστατο φόρο τιμής. Τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν τα συναισθήματα που διατρέχουν και κατακλύζουν την καρδιά και τη σκέψη όλων μας… Σε θυμόμαστε ευθυτενή, αγέρωχο, αυθόρμητο, απαιτητικό, ανιδιοτελή, ανυπόκριτο και ταυτόχρονα ευγενικό, ανθρώπινο, έντιμο, αυστηρό, δίκαιο, φιλικό και αγαπητό, με μεγαλείο ψυχής και σώματος. Οι μαθητές σου επηρεάστηκαν θετικά και έχοντάς σε πρότυπο λαμπερό, δραστηριοποιήθηκαν σωματικά και πνευματικά,  στηρίχθηκαν και στέριωσαν σε ήθος, σε θάρρος και σε χαρακτήρα. Συνδύαζες άριστα την πράξη με τη θεωρία, την άσκηση της ψυχής, του νου και του σώματος, το ενδιαφέρον για όλους και τον καθένας μας ξεχωριστά.
Η Ένωση των Αποφοίτων της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής σε τίμησε ιδιαίτερα εν ζωή και οργάνωσε προς τιμήν σου ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ φοιτούντων και αποφοίτων της Σχολής που τόσο χάρηκες… Σε τίμησε με τιμητικό μετάλλιο και αναμνηστική πλακέτα που έγραφε:
«Στον Γυμναστή του σώματος
και ασκητή του πνεύματος
παλιοί σας μαθητές της Ριζαρείου
στον δάσκαλό μας ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ»
Καμιά τιμή δεν είναι αρκετή για όσα μας πρόσφερες αγαπημένε μας δάσκαλε…
Ο αγαπημένος μας Κώστας Παπασωτηρίου γεννήθηκε στις 14-4-1930 στο Λεβίδι της Αρκαδίας.
Διορίστηκε καθηγητής φυσικής αγωγής και υγιεινής το Νοέμβριο του 1955 στην Ξάνθη και στη συνέχεια από το 1957-1960 στο 55ο, 57ο και 59ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, με ωριαία αντιμισθία από τους γονείς.
Από το 1960 – 1971 υπηρέτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου.  Από το 1971  μέχρι στις 17-12-1990 που συνταξιοδοτήθηκε εργάστηκε στη ΡΕΣ, αρχικά αποσπασμένος από το Γυμνάσιο Αρρένων Κορίνθου (1971-1972) και το Γυμνάσιο Αρρένων Χαλανδρίου (1972 – 1975) και στη συνέχεια διορισμένος στη ΡΕΣ (1975 – 1990).
Υπηρετώντας στη Ριζάρειο ως Γυμναστής ανέλαβε και καθήκοντα Διευθυντού Οικοτροφείου, όπου διακρίθηκε και για την οργανωτική του ικανότητα. Διοργάνωνε, πάντοτε με επιτυχία, πρωταθλήματα στίβου με όλα τα αγωνίσματα και ανώμαλο δρόμο, γυμναστικές επιδείξεις, ενόργανη γυμναστική με εφαλτήρια και άλλα όργανα που ο ίδιος υποδείκνυε και αναδείκνυε το σωστό τρόπο σε δύσκολες ασκήσεις, τουρνουά μπάσκετ, ποδοσφαίρου και βόλεϊ και ως Αρχηγός Κατασκηνώσεων χρησιμοποιούσε ικανούς μαθητές της Ριζαρείου για στελέχη.
Παθιασμένος δάσκαλος και παιδαγωγός, νοιάζονταν, φρόντιζε και ρωτούσε για όλους, βρίσκοντας τρόπους να προσφέρει βοήθεια και να ελαφρύνει τα προβλήματα με διάφορους τρόπους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειχνε για τους φτωχούς μαθητές, πάντοτε με ευγένεια και διακριτικότητα. Πρότυπο άνδρα με κάλλος, ρώμη και ανδρεία, με αγέρωχο βλέμμα και ακέραιο χαρακτήρα, αυτό που λέμε τζέντλεμαν!
Μέσα σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα συντηρητικό, ξεχώρισε και διακρίθηκε για τα δημοκρατικά του ιδεώδη και την προοδευτικότητά του. Τολμούσε, έπαιρνε πρωτοβουλίες, αναλάμβανε εργασίες, στήριζε και αλάφρυνε συναδέλφους… Μια μορφή ακόμα που σήμερα συναντάει τους αείμνηστους μεγάλους δασκάλους της Ριζαρείου, που άφησαν εποχή και έγραψαν ιστορία, τον Καχριμάνη, τον Κολλάρο, τον Ιωαννίδη, τον Μαυρουδή, τον Παναγιωτόπουλο…
Πολυγραφότατος μας άφησε 5 σημαντικά βιβλία, πράγμα σπάνιο για γυμναστή του σώματος…
Οργάνωση κατασκηνώσεων (μοναδικό βιβλίο στο είδος του, χωρίς παρόμοιο στη βιβλιογραφία όταν γράφτηκε και χρησιμοποιήθηκε σαν υπόδειγμα από άλλους συγγραφείς στη συνέχεια).
Υγεία και Οικογένεια.
Τρόποι Καλής Συμπεριφοράς.
Το παιδί και η φυσιολογική Σωματο-Ψυχο-Πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη (κατασκήνωση – υπαίθρια ζωή)
Γάμος – Οικογένεια – Διαζύγιο – Παιδιά. Το αναπάντεχο πρόβλημα του Διαζυγίου.
Σοφίας Αποστάγματα
Βιβλία με νόημα και ουσία, δουλεμένα χρόνια και βγαλμένα από το μεράκι και το περίσσευμα της ψυχής του, με διαχρονικά μηνύματα, σκέψεις, ιδέες, απόψεις και προτάσεις…
Ακόμα και όταν τον επισκέφτηκε απρόσκλητη η ασθένεια του σώματος και τον ταλαιπώρησε επί μακρόν διακρίθηκε για τη  δύναμη, την αισιοδοξία του, το θάρρος και την ειλικρίνεια για το πρόβλημά του. Πάντα με το μέτωπο ψηλά, με αξιοπρέπεια, καρτερικότητα και υπομονή, πάντα αποφασιστικός και γενναίος… δεν λύγισες, δεν έσκυψες, δεν γονάτισες…. Δίπλα σου ο αγαπημένος σου ανιψιός Παναγιώτης Κόντης, με ιδιαίτερη αγάπη, φροντίδα και συμπαράσταση και κάποιοι μαθητές σου, όπως ο Πρόεδρος της Ένωσής μας, με τον οποίο είχατε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μαθητή-δασκάλου και έφτανε την ειλικρινή και βαθιά φιλία.
Κύριε καθηγητά… αγαπημένε μας καθηγητή, αγαπημένε μας δάσκαλε… αγαπημένε μας Κώστα Παπασωτηρίου… σήμερα… αυτή τη δύσκολη ώρα… όλοι εμείς οι μαθητές σου… με απέραντο σεβασμό και αμέτρητη θλίψη… κλίνοντας γόνυ καρδίας στη σορό σου… σε αποχαιρετούμε…. με δάκρυα στα μάτια και την ψυχή…. κατευοδώνοντάς σε στο στερνό ταξίδι για να συναντήσεις και τους μεγάλους δασκάλους μας τον Καχριμάνη, τον Κολλάρο, τον Κωνσταντινίδη, τον Ιωαννίδη, τον Μαυρουδή, τον Παναγιωτόπουλο…
Αιωνία σου η μνήμη και καλό σου ταξίδι αγαπημένε μας δάσκαλε…

Στη συνέχεια, ο κ. Κυριακόπουλος εκφώνησε για λογαριασμό του τον ακόλουθο επικήδειο λόγο:
Σεβαστέ μου και αγαπητέ μου Δάσκαλε, σε αποχαιρετώ με αισθήματα βαθειάς συγκίνησης, αγάπης και ευγνωμοσύνης για ό,τι πολύτιμο μου προσέφερες.
Ο νους σταματά και η γλώσσα αδυνατεί για να σκιαγραφήσει την πολύπλευρη προσωπικότητά σου και την καρποφόρα προσφορά σου στην Εκκλησία, την Παιδεία και την Κοινωνία.
20160104 134900Η Ευγενής μορφή σου, ο αδαμάντινος και ακέραιος χαρακτήρας σου, η ευθύτητα των λόγων σου και παρρησία σου, το σπάνιο ήθος σου, οι χριστιανικές σου και δημοκρατικές σου αρχές θα παραμείνουν βαθειά χαραγμένα στις μνήμες όλων εκείνων που σ’ εγνώρισαν από κοντά.
Η δική σου παρουσία στο χώρο της εκπαίδευσης είχε μια μοναδικότητα, το προσωπικό σου ήθος, την προσωπική σου σφραγίδα. Μέσα από τα μαθήματα της φυσικής αγωγής δίδασκες και την καλλιέργεια του ήθους και κυρίως την εσωτερική καλλιέργεια.
Και αυτές τις υψηλές αρετές τις μεταλαμπάδευες στους νεαρούς μαθητές σου με έναν τρόπο γλαφυρό και εύληπτο. Και το σπουδαιότερο: Όλους τους μαθητές σου προσπαθούσες να τους γαλουχήσεις στην ευγένεια, στην αγάπη, στην ομορφιά της χριστιανικής και ηθικής ζωής και να τους μάθεις να αναζητούν μόνον «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά» και προσφιλή• αρετές και αξίες της ζωής, τις οποίες προτρέπει να πραγματοποιούμε ο μεγάλος Απόστολος Παύλος και οι οποίες διαπλάσσουν ευγενείς και καθαρές προσωπικότητες, διακρινόμενες για το πνεύμα της υπευθυνότητας, της αγάπης και της προσφοράς στους συνανθρώπους των.
Και πως θα μπορούσες, σεβαστέ μου Δάσκαλε, να μεταδίδεις αυτές τις ακατάλυτες και αιώνιες ανθρωπιστικές αξίες, εάν ο ίδιος δεν τις έκανες βίωμά σου;
Στο πρόσωπό σου ήσαν σαρκωμένα τα πιο υπέροχα και ευγενή ιδανικά του «καλού κι αγαθού» ανθρώπου και παιδαγωγού.
Όλα αυτά θα παραμείνουν αποκρυσταλλωμένα στις χιλιάδες σελίδες των βιβλίων σου ως ιερά παρακαταθήκη στις επερχόμενες γενιές.
Αλλά ήρθε η ώρα, αγαπητέ μου Δάσκαλε, να σου πω το στερνό αντίο και να σου δώσω τον τελευταίο ασπασμό. Σε ευχαριστώ και σε ευγνωμονώ.
Αναπαύου εν ειρήνη, στη γενέτειρα γη, το Λεβίδι, που τόσο αγαπούσες και πορεύου στην αιώνια ανάπαυση μετά των δικαίων και των αγίων.
Αιωνία σου η μνήμη, καλέ μου και σεβαστέ μου Δάσκαλε.

Αναζήτηση

Τυχαία εικόνα

20160121_194229.jpg

Πρωτοσέλιδα