Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας Παραρτήματος ΕΑΡΕΣ Ηπείρου

^Back To Top

logo

pita2Την πρωτοχρονιάτικη πίτα του έκοψε την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018 το Παράρτημα Ηπείρου της ΕΑΡΕΣ, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Κοπάνων. Στην εκδήλωση παρέστη σύσσωμη η Διοικούσα Επιτροπή του Παραρτήματος Ηπείρου της Ενώσεως Αποφοίτων της Ριζαρείου   Εκκλησιαστικής   Σχολής   (ΕΑΡΕΣ), καθώς και πολλοί φίλοι και συγγενείς των αποφοίτων.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλία του προέδρου του Παραρτήματος κ. Δημητρίου Ράϊου (φωτο).

Σεβαστοί Ριζαρείτες Πατέρες
Ομογάλακτοι αδελφοί,
Aγαπητοί φίλοι!
Δοξολογούμε τον Θεό που μας αξίωσε να συγκεντρωθούμε και φέτος, για να κόψουμε την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα, να ανανεώσουμε την προς αλλήλους αγάπη, να ανταλλάξουμε θερμές ευχές, να αναπολήσουμε τα ωραία εφηβικά μας χρόνια, να αναπέμψουμε εκ βάθους καρδίας αέναες ευχαριστίες στις ψυχές των αδελφών ευεργετών Μάνθου και Γεωργίου, και να διατρανώσουμε την πίστη μας στις άγιες εντολές τους ..
Ο πρώτος μήνας του χρόνου ανοίγει με την εορτή του Αγίου Βασιλείου και κλείνει με την εορτή των τριών Ιεραρχών Μεγάλου Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου που εργάστηκαν νυχθημερόν και αποτελεσματικά συμβάλλοντας τα μέγιστα στην οργάνωση της Εκκλησίας που έβγαινε από δυόμισι και πλέον αιώνες σκληρών διωγμών και απίστευτων μαρτυρίων. Οι τρεις Ιεράρχες αναλώθηκαν επίσης στην καταπολέμηση των αιρέσεων και πάνω απ᾽ όλα στην προσέγγιση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, της χριστιανικής διδασκαλίας και των μαθημάτων της θύραθεν παιδείας. Μαθητές κορυφαίων καθηγητών, στα καλύτερα σχολεία της εποχής, διαθέτοντας εξαιρετική μόρφωση και με τη μεγάλη σοφία, σύνεση και διορατικότητά τους οι τρεις Ιεράρχες κατανόησαν ότι η ελληνική παιδεία δεν ήταν εχθρός. Αντίθετα η εξωχριστιανική Ρητορική, που αντιμετωπιζόταν αρχικά με περιφρόνηση, είχε όμως δοκιμαστεί επί αιώνες ως τέχνη πειθούς και δύναμη παιδείας, έγινε τότε (μαζί με τη Φιλοσοφία) χρήσιμο όπλο για τη διάδοση και στήριξη των χριστιανικών διδαγμάτων. Έτσι με την επικράτηση του Χριστιανισμού τον Δ΄ αι. η Χριστιανική Ρητορική θα υπερακοντίσει την ελληνική και θα φτάσει σε ζηλευτά επίπεδα ακμής.
Ένα σοβαρό πρόβλημα των Χριστιανών της εποχής ήταν τα σχολεία, αφού η παιδεία, παρά την αναγνώριση και στήριξη του Χριστιανισμού από την αυτοκρατορική εξουσία (με εξαίρεση τα χρόνια του Ιουλιανού), βρισκόταν στα χέρια των ‘εθνικών’. Σ᾽ έναν ταραγμένο και μεταβατικό κόσμο η εκπαίδευση των παιδιών, που είναι το μέλλον κάθε κοινωνίας, συνιστούσε μείζον πρόβλημα. O Xριστιανισμός έφερνε στον κόσμο νέες ιδέες: η αξία, η αξιοπρέπεια, η ανεξαρτησία κάθε ψυχής, ελεύθερου ή δούλου, πλούσιου ή φτωχού απέκτησαν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όμως ο αγώνας ήταν δύσκολος, καθώς το σχολείο, ἐκ φύσεως συντηρητικό, στάθηκε το τελευταίο προπύργιο των ‘εθνικών’. Tα ομηρικά ποιήματα εξακολουθούσαν να είναι η βάση της διδασκαλίας των Eλλήνων, μόνο που αυτά δεν περιορίζονται σε περιγραφές μαχών (Ιλιάδα) ή ταξιδιών (Οδύσσεια), αλλά αφηγούνται συχνά μύθους και μάλιστα όχι και τόσο ηθικούς. Ως τον τελικό θρίαμβο του Xριστιανισμού, ο Όμηρος και ο Hσίοδος ήταν οι μεγάλοι δάσκαλοι της Eλλάδας. Kαι ο χαρακτήρας αυτός της παιδείας θα παραμείνει τόσο βαθιά χαραγμένος, ώστε ο Iουλιανός, συμφωνώντας με τους ‘εθνικούς’ φιλοσόφους, πρόσθεσε μια νέα σημασιολογική απόχρωση στην έννοια του Eλληνισμού – συνώνυμου ως τότε της χάρης και της αισθητικής της ελληνικής Τέχνης και Λογοτεχνίας – αυτήν του αναγεννημένου παγανισμού τον οποίο έβλεπε ως αντίβαρο του Xριστιανισμού. Έτσι ο χαρακτηρισμός ‘Έλλην’ έγινε συνώνυμος του ειδωλολάτρη!
Υπο αυτές τις συνθήκες το σχολείο έκρυβε κινδύνους για τα ήθη και την πίστη των μαθητών, πολύ περισσότερο που η ζωή των Xριστιανών ήταν εμποτισμένη ήδη από τον παγανισμό. H επιγραμματική διατύπωση του Tερτυλλιανού “Όλοι γεννιούνται με μαμμή την Eιδωλολατρία” (De anima 39: Omnes Idolatria obstetrice nascuntur) είναι αποκαλυπτική, αφού από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους, όλοι ένιωθαν συνεχώς τον παγανισμό: παντοειδείς γιορτές, δημόσιοι αγώνες, δεισιδαιμονίες, μαγεία, και ιδίως τα πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματα ... Οι εκδηλώσεις όλων αυτών συνοδεύονταν από θυσίες και προσευχές στους θεούς. Και μπορεί πλέον οι θεοί και οι ήρωες της Mυθολογίας να μην αντιπροσώπευαν τίποτα περισσότερο από λογοτεχνικές αναμνήσεις, ωστόσο όλες αυτές οι αναμνήσεις τούς τύλιγαν σαν ένα δίχτυ και βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις των Χριστιανών.
Οι τελευταίοι συγγραφείς του παλαιού κόσμου δεν είχαν πια να πουν τίποτα νέο και ζωογονητικό• αντίθετα οι Χριστιανοί με σημαντικότερους εκπροσώπους τους τρεις Ιεράρχες είχαν μάθει καλά από τους ‘εθνικούς’ δασκάλους τούς κανόνες της Pητορικής, είχαν πετύχει να αναζωογονήσουν την αποξηραμένη και τελματωμένη σχεδόν Γραμματεία των ‘εθνικών’ αρδεύοντας το ‘κενό’ πλαίσιο της σχολικής τους μαθητείας με νάματα μιας σφύζουσας ζωής, την οποία κυοφορούσε στους κόλπους της η Χριστιανική κοινωνία. Έφεραν λοιπόν νέες και σφριγηλές ιδέες. Σε αυτούς πλέον ‘κατέφυγαν’ η πρωτοτυπία και το πνεύμα, που τρέφονταν με τους καλύτερους χυμούς της ‘εθνικής’ Γραμματείας, αφού οι Χριστιανοί Πατέρες θα ανατρέξουν στους ‘εθνικούς’ συγγραφείς, για ν᾽ αντλήσουν τα όπλα που θα τους επιτρέψουν να νικήσουν την ειδωλολατρία!
Έτσι στον περίφημο λόγο του Μ. Βασιλείου Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἄν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων προτείνεται η λύση: η μελέτη των ‘εθνικών’ συγγραφέων είναι αφ᾽ εαυτής χρήσιμη, αφού επιτρέπει να φανούν οι ομοιότητες με τους Χριστιανούς συγγραφείς και τα σημεία της υπεροχής των τελευταίων, αρκεί να γίνεται σωστή επιλογή των κειμένων. Οδηγός πρέπει να είναι το παράδειγμα της μέλισσας που παίρνει απ᾽ τα λουλούδια μόνον ό, τι τής είναι χρήσιμο ή του συλλέκτη ρόδων, που αποφεύγει προσεκτικά τα αγκάθια. Εξάλλου είτε υπάρχει ‘συμφωνία’ ανάμεσα στη Χριστιανική και τη θύραθεν Γραμματεία είτε όχι, δεν είναι άχρηστη η γνώση της δεύτερης, που αναδεικνύεται σε ‘στολίδι’ της ψυχής και καλή προπαίδεια για την κατανόηση των χριστιανικών ιδεών (όπως συνέβη με τις περιπτώσεις του Μωυσή και του Δανιήλ)1.
Όμως δεν ήταν αυτή μόνον η συνεισφορά των μεγάλων Πατέρων. Έφεραν σε πέρας ένα τεράστιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Αναδείχτηκαν σε έξοχους εκκλησιαστικούς ρήτορες, άφησαν εντυπωσιακό συγγραφικό έργο και οργάνωσαν τη δογματική σκέψη και τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Έθεσαν τις βάσεις του μοναστικού βίου και του ασκητισμού. Διακρίθηκαν για τους σθεναρούς αγώνες τους με στόχο την ειρήνευση της σπαρασσόμενης από βίαιες και αιματηρές αιρετικές συγκρούσεις Εκκλησίας αντιμετωπίζοντας συχνά αιρετικόφρονες αυτοκράτορες και την ελευθεριάζουσα αυλή τους, αλλά και τους διεφθαρμένους υπηρέτες της Εκκλησίας, στάση που τους επιφύλαξε διωγμούς, ακόμη και την εξορία σε μακρινά και αφιλόξενα μέρη.
Επιστρέφοντας στο σημερινό γεγονός, στην ανατολή δηλ. του 2018, θα υπενθυμίσω ότι στο πλαίσιο κάθε ημερολογίου η αρχή μιας νέας χρονιάς λειτουργεί στις ψυχές ως ισχυρό έναυσμα για θετικές σκέψεις κι ας οριοθετεί το τέλος του προηγούμενου έτους που φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στο επίγειο τέλος του. Μέσα σε αυτήν την παραδοξότητα κάθε νέος χρόνος γεννά τη διάθεση για μια νέα αρχή, μια καλύτερη συνέχεια, μια νέα ζωή, ιδιαίτερα στις μέρες μας που η ανθρώπινη κοινωνία πασχίζει μάταια να προσανατολιστεί χωρίς πυξίδα και να βγεί από την πολύμορφη κρίση, που είναι πρωτίστως, όπως έχει επισημανθεί, ηθική κρίση. Θεωρεί πρόοδο την κατεδάφιση της εικόνας του Θεού, ενώ την ίδια στιγμή προσκυνά τα ‘χρυσά είδωλα’ των αγορών με την κοινωνική αναλγησία τους, παραδίδεται στα ολέθρια πάθη μιας ελεύθερης τάχα, αλλά ουσιαστικά ελευθεριάζουσας ζωής που αλυσοδένει αδιόρατα τα θύματά της, καταβροχθίζοντας τις σάρκες, την ψυχή και τα όνειρα των νέων, και βυθίζοντάς τους σε άβυσο απελπισίας και σκοτεινό λαβύρινθο αδιεξόδων.

Η Διοικούσα Επιτροπή του Συλλόγου μας – με τα μικρά μέσα που διαθέτει και τα οποία στηρίζονται στην ετήσια συνδρομή και τις εθελοντικές προσφορές των μελών του, μέρος των οποίων θα έπρεπε να αποδίδεται στη μητρική ΕΑΡΕΣ σύμφωνα με το καταστατικό – προσπάθησε την περασμένη χρονιά (που πήρε μαζί της στην ουράνια Πολιτεία τον φίλτατο Βασίλη Χολέβα) να κρατήσει ζωντανή την παρουσία και τη δράση του Παραρτήματος σε όλη την Ήπειρο και ευρύτερα.
Προσπάθησε συγκεκριμένα να διατηρήσει και να συσφίξει τις σχέσεις του με τον Σεβαμιώτατο Μητροπολίτη Ιωαννίνων κκ. Μάξιμο και τους ομογάλακτους αδελφούς Μητροπολίτες Άρτας και Καστοριάς, κκ. Καλλίνικο και Σεραφείμ αντίστοιχα. Οργάνωσε την καθιερωμένη εκδήλωση μνήμης που πραγματοποιήθηκε την 31072017 στο Μονοδέντρι με την αγαστή συνεργασία και συμμετοχή του Προέδρου κ. Κ. Μαστοράκη και μελών του Δ. Σ. της ΕΑΡΕΣ, αλλά και του Πολυμελούς Συμβουλίου του Ριζαρείου Ιδρύματος. Το βράδυ της Τετάρτης 8 Νοεμβρίου 2017, παραμονή της εορτής του Αγίου Νεκταρίου οργάνωσε αρχιερατική αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου (“εις Κοπάνους”), όπου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ.κ. Μάξιμος και έψαλε η βυζαντινή χορωδία του Παραρτήματος. Η εκδήλωση έκλεισε με την παράθεση δείπνου εκ μέρους του υπευθύνου του Ναού και παλαιού Ριζαρείτη π. Απόστολου Σίλλη. Τέλος, όπως θα έχετε ήδη προσέξει πολλοί, τόσο η ηλεκτρονική όσο και η έντυπη εφημερίδα της ΕΑΡΕΣ φιλοξενεί πάντα ανταποκρίσεις από το Παράρτημά Ηπείρου και γνωστοποιεί στην ευρύτερη κοινότητα των Ριζαρειτών τις δραστηριότητές μας. Μαζί λοιπόν με τις αυτονόητες ευχαριστίες μας προς τον κ. Μαστοράκη, Πρόεδρο της ΕΑΡΕΣ, γι᾽ αυτό το παράθυρο επικοινωνίας που μας παραχώρησε, εκφράζουμε επίσης τις θερμές ευχαριστίες για τη συμβολή του στα έξοδα της καλοκαιρινής μας εκδήλωσης στο Μονοδέντρι και την περυσινή απαλλαγή του Παραρτήματος από το μερίδιο της εισφοράς του στην ΕΑΡΕΣ. Τον ευχαριστούμε ακόμη για τις πολλές και θερμές ευχές για το νέο έτος του ίδιου και του Δ. Σ. της ΕΑΡΕΣ, τις οποίες με εξουσιοδότησε να μεταφέρω στη σημερινή ομήγυρη. Διαβάζω το ακριβές κείμενο:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσής μας χαιρετίζει την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας σας και σας ευχαριστεί που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά της ΔΕΠ ΕΑΡΕΣ Ηπείρου, θεωρώντας πως ετούτη η κατ’ έτος συνάντησή μας δίνει έναν ξεχωριστό συμβολισμό και νόημα. Μπορεί η αφορμή να δίδεται με την αλλαγή του χρόνου, αλλά αυτή εκφράζεται ως ορόσημο που μας χαρίζει την πρόσθετη ευκαιρία να ανταλλάξουμε δια ζώσης χαιρετισμούς και ευχές. Εδώ ο παρελθόν χρόνος λειτούργησε σε εμάς ως δημιουργική πνοή και ως όραμα ενός ευτυχισμένου μέλλοντος. Εδώ σήμερα ο «ενεστώς χρόνος» μας φέρνει με τις μνήμες και τα βιώματα την «μυθική μαγεία» των παιδικών μας ονείρων, ενώ ο καθένας ξεχωριστά από εμάς γνωρίζει τι οι συνθήκες και οι αποφάσεις μας υλοποίησαν. Η κοπή της πίτας μας χρεώνει να σκεφθούμε ότι η επίκληση της εκ Θεού ευλογίας για ευτυχία, για καλή τύχη όπως λέει ο λαός μας, θα χρωματιστεί με ουσιαστικό νόημα όταν επωμιστεί και με το βάρος της προσωπικής μας δημιουργικής διάθεσης. Αγαπητοί μου στο πνεύμα αυτό ζητώ σήμερα από τις ευχές που σπάταλα θα εκφράσετε μεταξύ σας για ό,τι δημιουργικότερο και ευτυχέστερο μας χάρισε ετούτος ο χρόνος, να ευχηθείτε αντίστοιχα και ότι ομορφότερο και ποιοτικότερο και για τη Σχολή μας.
Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά! Υγεία, Ευτυχία, Πρόοδο σε σας και τις οικογένειες σας!
Εκ μέρους του ΔΣ της ΕΑΡΕΣ
Ο Πρόεδρος Κων/νος Μαστοράκης

Πριν κλείσω, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου, μέλη της Δ. Ε. και της χορωδίας μας: τον εκλεκτό Γραμματέα Τάσο Κοσίνα, τα πιστά και χρήσιμα από κάθε άποψη μέλη Δημήτριο Τάγκα και Νίκο Περιστέρη, τον παλαιό μαθητή μου στην ΑΕΑ Βελλάς π. Παναγιώτη Σχίζα, που ευλόγησε τη σημερινή πίτα μας, και τον υπερπολύτιμο, όπως πάντα, ταμία μας Σπύρο Σουκοβέλο, που λύνει πρόθυμα όλα μας τα προβλήματα. Θέλω ακόμη να ευχαριστήσω θερμά τον ανεκτίμητο βοηθό μας, τον Ριζαρείτη Πρεσβύτερο και παλαιό μαθητή μου στην ΑΕΑ Βελλάς π. Απόστολο Σίλη, που προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Κοπάνων, για τις μεγάλες διευκολύνσεις που μας πρόσφερε και προσφέρει και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσει να προσφέρει και στη συνέχεια. Ένα πρόβλημα υγείας δεν του επέτρεψε να είναι σήμερα μαζί μας. Του ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση. Και φυσικά τόσο εγώ όσο και τα άλλα μέλη της Δ. Ε. εκφράζουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη προς τον κ. Αλέξη Λιόλη, διευθυντή του Πνευματικού Κέντρου Αγ. Νικολάου Κοπάνων, που μας στεγάζει αφιλοκερδώς. Ευχαριστώ τέλος όλους σας για τη σημερινή παρουσία και στήριξη την οποία ζητώ και για τη συνέχεια της θητείας μας.
Θα κλείσω με τα λόγια του υμνωδού:
Ὁ πληρῶν τὰ σύμπαντα χρηστότητος, Χριστέ, τὴν ἐνιαύσιον εὐλόγησον περίοδον• τὴν τοῦ ἔτους ἄμειψιν ἀνάδειξον ἡμῖν μεταβολὴν πρὸς κρείττονα• εὔφορον πᾶσι τὸ ἔτος χορήγησον• τῶν καιρῶν τὰς ἑλίξεις γαληνιώσας τῷ κόσμῳ δώρησαι.

 αααααααααααααααααααααααα
1.  Χαρακτηριστική είναι ακόμη η περίπτωση του φιλόσοφου Σενέκα, οι ιδέες του οποίου συγγένευαν τόσο πολύ με τις Χριστιανικές, ώστε κάποιοι Λατίνοι Πατέρες να τον αποκαλούν ‘ο δικός μας Σενέκας’ (noster Seneca) και να τον θεωρούν κρυπτοχριστιανό, με αποτέλεσμα να επινοηθεί, τον Δ΄ αι., μια απόκρυφη αλληλογραφία ανάμεσα στον Σενέκα, πρωθυπουργό τότε του Νέρωνα, και τον Απόστολο Παύλο, όταν αυτός παρέμεινε επί διετία στη Ρώμη σε καθεστώς κατ᾽ οίκον περιορισμού. 

 

Αναζήτηση

Πρωτοσέλιδα