"Έφυγε" από κοντά μας ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος, μέλος του Δ.Σ. της ΕΑΡΕΣ

^Back To Top

logo

jimsotΤο θλιβερό άγγελμα της κοιμήσεως του εν ενεργεία μέλους του Δ.Σ. ΕΑΡΕΣ και παλιού μας συμμαθητού Δημητρίου Σωτηρόπουλου, ήχησε βαριά σε όλους μας, την Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018, με την ανατολή της νέας χρονιάς. Λίγες ημέρες πριν, στις 05-02-2018, στην εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Ένωσης Αποφοίτων ΡΕΣ στην Σχολή μας, ανταλλάσαμε ευχές και φιλιά μαζί του και όλα έδειχναν ότι πάνε καλά. Δυστυχώς όμως...

Ο Δημήτρης ακολούθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Βλάσση, από τη γενέτειρά τους την Αγ. Βαρβάρα Κολλινών Μαντινείας το 1975 και φοίτησε στη Σχολή μας. Αποφοιτώντας, διακρίθηκε στον στίβο της ζωής ως επιχειρηματίας στον τομέα των ταχυμεταφορών με την εταιρεία του που ξεπερνούσε τα όρια της Ελλάδας και έφθανε στα πέρατα της γης, την KANGA SERVICES – Express courier – Air & Sea Freight. Δυστυχώς τους τελευταίους εννέα μήνες πάλεψε την επάρατο νόσο αλλά δεν κατάφερε να βγει νικητής.
Η νεκρώσιμη ακολουθία τελέστηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2018 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Άνοιξης Αττικής και στη συνέχεια η οικογένεια, συγγενείς, φίλοι και συμμαθητές τον συνόδεψαν στην γενέτειρά του την Αγία Βαρβάρα, (Κολλίνες) Αρκαδίας, όπου μετά το τρισάγιο στον Ιερό Ναό, δίπλα στο πατρικό του σπίτι, ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Αγίας Βαρβάρας.
Στην εξόδιο ακολουθία τον συνόδεψαν αρκετά μέλη της ΕΑΡΕΣ (Σουρλάς Δημήτριος, Βασιλόπουλος Στάθης, Χριστοφίδης Ευάγγελος, Λεονταρίτης Δημήτριος, π. Χρήστος Φιφλής κ.ά.) και από το Δ.Σ. ΕΑΡΕΣ ο Πρόεδρος Κων/νος Μαστοράκης, ο Αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πετρόπουλος και τα μέλη Γρηγοριάδης Κων/νος, Καβρουλάκης Δημήτριος και Κατσινούλας Κων/νος. Ο Δ/ντής της ΡΕΣ διέθεσε, κατόπιν αιτήματος της ΕΑΡΕΣ, αντιπροσωπεία τεσσάρων μαθητών της Σχολής που παρέστησαν εκατέρωθεν της σωρού του.
STEFANIΟ Πρόεδρος ΕΑΡΕΣ Κ. Μαστοράκης και τα μέλη Γρηγοριάδης Κ. και Καβρουλάκης Δ. με τη σύζυγό του τον συνόδευσαν και στην τελευταία του κατοικία. Εκεί παρεβρέθη και το μέλος μας Πανόπουλος Παναγιώτης. Τον επικήδειο εκ μέρους της ΕΑΡΕΣ εκφώνησε ο Δ. Καβρουλάκης, αφού προηγήθηκε χαιρετισμός της συζύγου του Τούλας, της κόρης του Νάντιας και του Προέδρου  Κολλινών. Αντί στεφάνων η οικογένειά του και όσοι επιθυμούσαν κατέθεσαν χρηματικά ποσά στο σύλλογο « ΠΙΣΤΗ » για παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες. Η ΕΑΡΕΣ, πέρα του χρηματικού ποσού που κατέθεσε, τον τίμησε και με στέφανο που μεταφέρθηκε στην γενέτειρά του.
Καλό ταξίδι και καλό παράδεισο Δημήτρη...!!! Θα μας λείψεις πολύ...

 

Χαιρετισμός συζύγου του Δημήτρη

Την ημέρα που έφυγε απο την ζωή ο αγαπημένος μου σύζυγος Δημήτρης, πήρα αμέσως την μαμά μου στην Αυστραλία. Μιλήσαμε και κλάψαμε απο το τηλέφωνο και μου έκανε μια ερώτηση, "Παιδί μου, ήσουν εκεί άμα έκλεισε τα ματάκια του ο Δημήτρης μας"; Και εγώ της απήντησα, "Ναι μαμά, εγώ ήμουνα που του έκλεισα τα μάτια".....
Μετά άμα πήγα σπίτι θυμήθηκα ένα κείμενο του Θανάση Βέγγου που μου είχε στείλει ο Δημήτρης με εμαιλ απο δω και χρόνια......
«Τι είναι ευτυχία… “Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. »
Θα έκανα οτι περνούσε απο τα χέρια μου να ήταν ακόμα δίπλα μου ο Δημήτρης, αλλά ήταν μεγάλη μου τιμή να κλείσω τα μάτια του αγαπημένου μου συζύγου Δημήτρη Σωτηρόπουλου στο τέλος της ζωής του.
Τους περασμένους 9 μήνες που ήταν άρωστος ο Δημήτρης ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές στην ζωή μου....αλλά....και από τις πιο όμορφες......ένιωσα απο κοντά έναν άνθρωπο μαχητή που με αισιοδοξία, αξιοπρέπεια, πίστη και χαμόγελο αντιμετώπισε την δύσκολη ασθένεια.
Είμαι πολλύ περήφανη που είχα τον Δημήτρη Σωτηρόπουλο για σύζυγο.
Τούλα Λοράνδου Σωτηροπούλου

Χαιρετισμός κόρης του Δημήτρη

Μπαμπάκα μου εσύ, που είσαι να δεις την αγάπη αυτή
Την αγάπη αυτή την απέραντη που υπερισχύει
Που υπερισχύει και καταβάλλει ΟΛΗ τη γή

‘Ήσουνα ο καλύτερος μπαμπάς, αδερφός και σύζυγος του κόσμου
Ο καλύτερος δάσκαλος, φίλος και συνεργάτης
Ο καλύτερος ξάδερφος, γιός, εγγονός, θείος και ανιψιός
Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί (εκτός από εσένα με την ταπεινότητα σου)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα έργα σου,
Όλους του αγώνες σου, τις τεράστιες επιτυχίες σου
Και πάνω απ’ όλα για το σημάδι που αφήνεις στη γη για όλο το κόσμο

Επίσης ένα ακόμα μεγαλύτερο μπράβο για τις αποτυχίες σου
Από τις οποίες όχι μόνο σηκώθηκες δυνατότερος και με αξιοπρέπεια
Αλλά και που είδες ως ευλογία και μάθημα, ΟΧΙ ως κακοτυχία

Θα σε θυμόμαστε πάντα και θα είσαι μαζί μας με το άγγιγμά σου
Σε ΚΑΘΕ μας βήμα, σε κάθε γέλιο, γλέντι αλλά και σε κάθε σταυροδρόμι όπου θα ψάχνουμε μία συμβουλή

Εκ μέρος όλωνών, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ για όλα όσα ξέρεις ότι μας έδωσες
και όσα ΑΚΟΜΑ περισσότερα δεν γνωρίζεις ότι μας έδωσες.
Μας εμπλούτισες με χαρά, αγάπη, σοφία και πίστη για ΠΑΝΤΑ –
Είσαι το λαμπερότερο αστέρι στον ουρανό που μας καθοδηγεί

Εύχομαι μια μέρα να γίνω περισσότερο σαν εσένα
Και να αγγίξω ένα μικρό ποσοστό των ανθρώπων που άγγιξες εσύ.
Δεν λέω αντίο, γιατί σε έχω μαζί μου παντοτινά!

Τέλος, θέλω να πω εκ μέρος όλης της οικογένειας, της Τούλας και εμένα
Ένα θηριώδης ευχαριστώ που είσαστε όλοι εδώ, παρών ή και ψυχικά…
Ταξιδεμένοι από όλη την Ελλάδα, Ευρώπη αλλά και ακόμα από την Αυστραλία.
Ευχαριστούμε για όσα κάνατε για εκείνον… σας αγαπάει όλους και είναι εδώ.
Ακόμα και αυτή τη στιγμή σας στέλνει όλους μία αγγελική αγκαλιά από ψιλά… μέσω του διπλανού σας.
Σας παρακαλώ λοιπόν, δώστε μια αγκαλιά στους διπλανούς σας
Νιώστε την παρουσία του, το χαμόγελό του… και μοιράστε το παντού!

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ  ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ
ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟ
Εκφωνήθηκε από τον Δημήτρη Καβρουλάκη, εκ μέρους του Δ.Σ  ΕΑΡΕΣ

Βαρύ και επώδυνο καθήκον ο ύστατος χαιρετισμός του αγαπημένου μας φίλου, συμμαθητή και ενεργού μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Αποφοίτων Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, Δημήτρη Σωτηρόπουλου, που εγκατέλειψε νωρίς τα εγκόσμια, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στη σκέψη, την καρδιά και την καθημερινότητά μας.
Είναι στιγμές που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους… Είναι στιγμές που το μυαλό στερεύει και δεν βρίσκει λόγια να εκφράσει τον πόνο γι΄ αυτό που απρόβλεπτα συνέβη και μας γέμισε θλίψη… είναι στιγμές που τα δάκρυα των ματιών και η οδύνη της ψυχής, μαρτυρούν τη μεγαλοσύνη του εκλιπόντος, που δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια να μείνει όρθιος στην άνιση μάχη και αγωνίστηκε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ακέραιος χαρακτήρας, με δύναμη στη ζωή, στη δουλειά και στις συναναστροφές του, υπεύθυνος, ευθύς, ανιδιοτελής και σπάταλος σε καλοσύνη, προσφορά και χαμόγελα. Πρωτοπόρος, ικανός και επιτυχημένος επαγγελματίας, με ρηξικέλευθες και πρωτοπόρες ιδέες και τολμηρά βήματα, που τον έκαναν να ξεχωρίζει στον κλάδο του στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο…
Κοσμοπολίτης, αφειδώλευτος σε συναισθήματα… κοινωνικός, επικοινωνιακός, με αριστοτελική μεσότητα σε δύσκολες στιγμές και καταστάσεις, με ρηξικέλευθες ιδέες, καινοτόμα σκέψη και οργανωτικές ικανότητες στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή.
Γυρνώντας πίσω την ανέμη του χρόνου, συναντάμε το Δημήτρη να φτάνει στη Ριζάρειο το 1975, αγνό παιδί της ορεινής Αρκαδίας, ακολουθώντας τα βήματα του αδερφού του… Θέλοντας να αναδείξουμε το ανήσυχο, δραστήριο και ανυπότακτο του χαρακτήρα του, ανασύρουμε από τη μνήμη μας ένα ενδεικτικό περιστατικό. Ο Δημήτρης ταίριαξε με τους συμμαθητές του Αντώνη Τραντά, Επαμεινώντα Καλύβα και Ανδρέα Γιακουμάκη και, ξεφεύγοντας από το πρόγραμμα της Σχολής, αθλούνταν καθημερινά με αυτοσχέδια όργανα γυμναστικής, όπως μονόζυγο σε κλαδιά δέντρων του δάσους της Ριζαρείου και βάρη από τσιμέντο.
Μετά την εξαντλητική τους προπόνηση, απολάμβαναν το κρασί του Νώντα, το κρητικό λάδι του Ανδρέα, τα παξιμάδια του Αντώνη, το κατσικίσιο τυρί από το χωριό του Δημήτρη και τα μαρούλια που καλλιεργούσαν μυστικά στους κήπους της Σχολής. Κάπως έτσι, την ώρα που βρίσκονταν σε εξέλιξη το φαγοπότι, πέφτει πάνω τους ο τότε Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, που συνοδευόμενος από καθηγητές της Σχολής επιθεωρούσε τους θαλάμους. Αποτέλεσμα ήταν να επιβληθεί η πρώτη τετραήμερη αποβολή από ιδρύσεως Ριζαρείου, στην τετράδα των φίλων και συμμαθητών, γεγονός που ενδυνάμωσε περισσότερο τη φιλία τους και την πλούτισε και με άλλες αναμνήσεις στο διάβα του χρόνου…
DSC 0913Πειραχτήρι της παρέας… με αληθινό χαμόγελο… πάντα ευδιάθετος και αισιόδοξος… και με βαθιά πίστη, σε βαθμό που θεώρησε ακόμα και την αρρώστια του «δώρο θεού».
Ο Δημήτρης υπήρξε ενεργό μέλος συλλόγων, με κοινωνική, ανθρωπιστική και πολιτιστική δράση. Πλέον των 20 ετών, προσέφερε ενεργά τις υπηρεσίες του στην Ένωση Αποφοίτων Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, με διαρκή συμμετοχή σε όλες τις εκδηλώσεις της και με την ύστατη παρουσία του, στην προ δεκαπενθημέρου ετήσια εκδήλωση της Ένωσής μας στη Σχολή.
Δεν έκοψε τις ρίζες του με τη γενέτειρά του Κολλίνες Αρκαδίας, δραστηριοποιήθηκε με ζήλο στις εκδηλώσεις και δραστηριότητες του χωριού του και έβαλε την προσωπική του σφραγίδα σε πολλά έργα.
DSC 0915Αγαπητέ φίλε Δημήτρη, συμμαθητή και αδερφέ Ριζαρείτη… όλοι εμείς στην Ένωση των Αποφοίτων της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, σε ευχαριστούμε για όλα αυτά που μας πρόσφερες και όσα ζήσαμε μαζί. Το κενό που αφήνεις δεν αναπληρώνεται,  παρά τις αξέχαστες αναμνήσεις και τα έντονα συναισθήματα, που δεν ξεθωριάζουν στον αποχαιρετισμό για το στερνό σου ταξίδι…
Κλίνουμε γόνυ καρδίας… και με δάκρυα στα μάτια και πόνο ψυχής σε αποχαιρετούμε…
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μας φίλε και συμμαθητή Δημήτρη…
Ας είναι αιωνία σου η μνήμη!

Αναζήτηση

Πρωτοσέλιδα